Rzym - sposób na niepogodę 3

Kolejny śpiący dzień... W centrum Polski pogoda dziś nie rozpieszczała, od rana do zmroku było mglisto i niezbyt ciepło. Raptem +4 stopnie C. W sumie jak na połowę grudnia wynik całkiem niezły. Po powrocie z zakupów posprzątałem trawnik z gałązek. W miejscach gdzie nie ma trawy ani kory sosnowej też musiałem zrobić porządki. Było tam mnóstwo igliwia, które spadło w czasie ostatnich wiatrów. Ale o tym napiszę jutro. 

Dziś zapraszam Państwa na słoneczny spacer po wiosennym Rzymie! Chociaż na chwilę oderwiemy się od smętnej i dżdżystej pogody.

Już lecąc do Rzymu można cieszyć się ze wspaniałych widoków jakie dają nam Alpy. 

A w Wiecznym mieście pogoda prawie zawsze dopisuje, chociaż i tutaj nie brakuje deszczu. Szczególnie wiosną i zimą jest go dosyć sporo. Mi jednak udało się trafić na dosyć dobrą pogodę. Mimo pierwszej połowy kwietnia temperatura praktycznie codziennie przekraczała 20 stopni. I tylko jednego dnia padał deszcz, na szczęście dosyć krótko.

Miejscem, które odwiedzić musi każdy turysta będący w Rzymie jest niewątpliwie Bazylika Św. Krzyża (Basilica di Santa Croce in Gerusalemme). Powstała ona w latach 337-344 w wyniku przebudowy Pałacu Cesarskiego. jego fundatorką była Święta Helena, matka cesarza Konstantyna I. To ona właśnie przywiozła do Rzymu z Jerozolimy relikwie. W kościele tym znajdują się relikwie Krzyża, na którym zginął Jezus Chrystus. Przed kościołem, tak jak w całym mieście rosną piękne palmy.

Rzym jest zielony przez cały okrągły rok. Wspaniały klimat sprzyja liściastym roślinom zimozielonym. Poza palmami są tu dęby wiecznie zielone, drzewa cytrusowe, bluszcze, magnolie wielkokwiatowe i wiele, wiele innych.

Jednymi z moich ulubionych drzew wiecznie zielonych (co prawda iglastych) są pinie. To gatunek drzewa z rodziny sosnowatych, który w naturalnych warunkach występuje na północnym wybrzeżu Morza Śródziemnego oraz na południowym wybrzeżu Morza Czarnego. Dorosłe drzewa mają kształt parasolowaty. Nasiona pinii są jadalne. Stanowią one ważny składnik sosu pesto! Prażone świetnie ko0mponują się z warzywami w różnego rodzaju sałatach.

A to już fragment otoczenia Watykanu. W prawym górnym rogi widoczny jest fragment sali audiencyjnej, gdzie papież przyjmuje wiernych.

A na zakończenie jeszcze zdjęcie przepięknej trzmieliny japońskiej. Szkoda, że te krzewy tak źle znoszą niskie temperatury. 

 

A już jutro zapraszam na przedświąteczne porządki w ogrodzie.

Trzmielina - nowe artykuły!

Zapraszam Wszystkich do lektury mojej strony internetowej www.zimozielonyogrod.pl  Dziś ukazały się tam dwa nowe artykuły dotyczące uprawy trzmielin pnących:

- Canadale Gold,

- Emerald'n Gold.

Poniżej jeden z krzewów tej pierwszej odmiany. Zdjęcie zrobiłem w Ogrodzie Botanicznym we Wrocławiu!

Korzystając z kiepskiej pogody i generalnie z zimy będę teraz praktycznie codziennie dodawał coś nowego na stronie. na pewno poinformuję o tym wszystkich Czytelników bloga!

Serdecznie zapraszam na stronę internetową!

Oczko wodne w grudniu

Oczko wodne jest niewątpliwą ozdoba ogrodu. Jednakże, aby mieć z niego pociechę oraz żeby zapewnić zarówno rybom jak i roślinom odpowiednie do ich życia warunki o oczko trzeba dbać. Zabiegi p[pielęgnacyjne nie kończą się jesienią. Wręcz przeciwnie, to w jaki sposób zadbamy o nasze oczko zimą będzie miało ogromny wpływ na jego wiosenną kondycję.

Mówiąc "oczko wodne" mam na myśli niewielki akwen o powierzchni max. 12 m 2 i pojemności do 15 000 litrów. Moje oczko jest oczywiście troszkę mniejsze. Wiadomo natomiast, że jeśli mamy w ogrodzie staw lub sporą sadzawkę to nie będą one wymagać aż takiego podejścia jak zwykłe oczko. Wiele zależy od tego czy mamy w stawie lub oczku utrzymaną równowagę biologiczną. No i jak dbaliśmy o oczko w trakcie sezonu letniego i jesiennego. 

Przed nadejściem mrozów należy z oczka usunąć filtr oraz pompę (z fontanną). Na ich miejsce wędruje napowietrzacz, który możemy połączyć razem z grzałką. Dzięki niej woda w okolicach pływaka nie zamarznie nawet wtedy, gdy temperatura znacznie spadnie poniżej 0 stopni C. W czasie długich i silnych mrozów niestety nawet grzałka niewiele pomaga. Ale napowietrzacz już tak!

A natlenienie wody zimą ma olbrzymie znaczenie! Pomaga utrzymywać równowagę biologiczną oraz zapobiega procesom gnilnym. Pamiętajmy żeby jesienią czy zimą nie wycinać uschniętych łodyżek roślin wodnych takich jak np. pałka wodna. One również sprzyjają napowietrzaniu oczka wtedy, gdy przykryte ono jest warstwą lodu.

Dużym błędem jest kucie przerębli w oczku! Fala uderzeniowa powstała w wyniku kucia może ogłuszyć ryby, a nadmierna zmiana ciśnienia wody nawet zabić żyjące w oczku żaby.

Jak widać na poniższym zdjęciu ryby wciąż pływają chociaż są one teraz w fazie uśpienia zimowego.

Karmienie ryb powinno się zakończyć w momencie kiedy temperatura wody na głębokości 20 cm nie przekracza +12 stopni. Do karmienia powrócimy wiosną gdy woda będzie mieć przynajmniej +10 stopni C.

Jesienią dobrze jest zabezpieczyć oczko siatką. Dzięki temu unikniemy czyszczenia oczka z liści, które mogą tam wpadać.

Niektóre rośliny w oczku są zielone nawet zimą. Oczywiście zielone liście znajdują się pod wodą. Dopiero na wiosnę rośliny wypuszczą dłuższe liście i pędy kwiatowe, które będziemy mogli podziwiać na tafli wody.

Zapraszam do zapisywania się do grona obserwatorów bloga! 

A Już wkrótce na Facebooku pojawi się fanpage Zimozielonego ogrodu!

Rzym - sposób na niepogodę 2

Pogoda, którą mamy dzisiaj nie nastraja zbytnio do optymizmu. Od wczoraj nad większą częścią kraju wiszą niskie chmury, a w zasadzie mgły, które wczoraj w mojej okolicy przyniosły mżawkę. Dziś nie pada, ciśnienie jest bardzo wysokie (1027 hPa), mimo tego jednak cały czas chce mi się spać. Kot po zjedzeniu obiadu trochę pobiegał po domu i pobawił się swoimi gadżetami, ale szybko poszedł spać. Wcale mu się nie dziwię.

W takie dni jak dzisiejszy warto przenieść się, chociażby wirtualnie do miejsc gdzie jest przynajmniej więcej słońca niż u nas. No i trochę cieplej. Dlatego też zapraszam na wycieczkę po Rzymie. Pokażę Państwu zdjęcia, które zrobiłem w grudniu, ale kilka lat temu. Pamiętam, że wtedy w Warszawie nocami temperatura spadała do -20 stopni C, a w Rzymie w dzień było +12. Poranki były chłodne, wręcz z przymrozkami, ale słońce, które tam świeciło szybko nagrzewało powietrze, no i było bardzo przyjemnie.

Większość publikowanych dziś zdjęć zrobiłem w okolicach oraz w samych Ogrodach Borghese. To bardzo ciekawe i warte odwiedzenia miejsce na parkowej mapie Rzymu. Rośnie tu mnóstwo pinii oraz dębów ostrolistnych, które są zimozielone. Co ciekawe podobny dąb rośnie w Ogrodzie Botanicznym we Wrocławiu. Pisze o tym drzewie (u nas krzewie) tu: http://zimozielonyogrod.blogspot.com/2013/01/ogrod-botaniczny-we-wrocawiu-jesienia-4.html oraz tu: http://zimozielonyogrod.blogspot.com/2013/02/dab-ostrolistny-quercus-ilex.html

W ogrodach Borghese znajdziemy również inne odmiany dębów zimozielonych (np. hiszpański). To naprawdę cudowne drzewa i trochę szkoda, że u nas raczej nie przezimują.

Ogrody początkowo stanowiły integralną część otoczenia Villa Borghese. Zostały utworzone w 1605 roku dla kardynała Scypiona Borghese. Posadzono tu wówczas 400 pinii. Pomiędzy drzewami ustawiono różne rzeźby autorstwa Berniniego, którego patronem był wspomniany wyżej kardynał. Powstały tu również fontanny, których autorem był Giovanni Fontana. Stąd też do dziś nazywamy te wodne kaskady fontannami (a po włosku po prostu fontana).

W XIX wieku zarówno willa jak i ogród stały się własnością Camilla Borghese, który założył tu kolekcję różnego rodzaju sztuki.

Przez wiele lat ogrody były nieformalnie otwarte dla zwiedzających czy wypoczywających ludzi. Dopiero jednak w 1903 roku samorząd Rzymu zakupił te ogrody i formalnie otworzył je dla publiczności. Oprócz villa Borghese znajdują się tu również Villa Giulia oraz villa Medici. Villa Giulia była letnią rezydencją papieża Juliusza III. W chwili obecnej mieści się w niej Muzeum Etrusków. Villa Medici jest siedzibą Akademii Francuskiej we Włoszech. Poza nimi są tu jeszcze inne wille i pawilony pochodzące z 1911 roku, kiedy to Rzym gościł Wystawę Światową.

Chodząc zimą po Rzymie nie czuć wcale tej pory roku. Wszędzie jest zielono, owszem wiele drzew nie ma liści, ale część cieszy oczy swoimi żywymi kolorami. No i aż się chce rękę wyciągnąć po powoli dojrzewające cytrusy, które są tu wszechobecne.

Trochę zazdroszczę im takiej zimy. Chociaż latem dla Polaków może być tam nie do wytrzymania, gdyż temperatury w cieniu regularnie dochodzą do +40 stopni C. Do tego jeszcze nagrzane ulice, kamienie, mury... Ale co tam. W sumie to jedno z niewielu miejsc gdzie mógłbym mieszkać. Rzym spodobał mi się pomimo włoskiego bałaganu, opóźnień pociągów i ogólnie mówiąc niezbyt ułożonego podejścia do wszystkiego. Zakochałem się w tym mieście i na pewno jeszcze nie raz tam wrócę.

Ogród zimozielony? A może szaro bury?

Dzisiejszy dzień przyniósł w centrum kraju fatalną pogodę. Od rana są mgły i co trochę kropi deszcz. na szczęście jak na grudzień jest dosyć ciepło. W najcieplejszym momencie dnia termometry wskazywały prawie +7 stopni. Jak typowy Polak muszę trochę ponarzekać. No bo jak zimno to źle, jak gorąco i parno to tragedia, jak nie pada to fatalnie, a jak pada to jeszcze gorzej. I można by tak bez końca. Fakt jest jeden. Dziś nad większością Polski zalegały mgły. I to z nich sączyła się mżawka. Trochę szczęścia miał jedynie Dolny Śląsk co ilustruje poniższa mapka pochodząca ze strony www.sat24.com No a najwięcej szczęścia to miała już południowa i południowo zachodnia Europa oraz Bałkany.

W każdym razie nie ma co narzekać. Liściaste rośliny zimozielone wraz z ich właścicielami mogą cieszyć się taką pogodą, bo po pierwsze nie jest zimno, a po drugie jest mokro, co tym roślinom szczególnie dobrze służy.

Na iglakach też widać efekty mgieł i mżawek. To świerk Conica rosnący przed domem.

W taką pogodę wszystko dookoła jest szare, mokre, bure i do czterech liter. Na szczęście w ogrodzie mam sporo roślin zimozielonych i dzięki nim właśnie jest przynajmniej chociaż trochę kolorowo i mniej przygnębiająco.

Ostatnie coraz cieplejsze dni spowodowały, że oczko wodne praktycznie już rozmarzło. Nie ma więc potrzeby włączanie w tej chwili grzałki. Z uwagi jednak na to, że nie ma w oczku już fontanny, dobrze jest co jakiś czas włączyć napowietrzacz. na pewno nie zaszkodzi on rybom i roślinom żyjącym w oczku.

Ostatnie silne wiatry (Ksawery) połamały wiele drobnych gałązek, które po zniknięciu śniegu są szczególnie dobrze widoczne na moim trawniku. Dziś nie miałem czasu, ale jutro postaram się je wszystkie pozbierać, gdyż nie wyglądają ani ładnie ani efektownie.

Może jutro pogoda będzie lepsza?

Liściaste zimozielone zmieniły swoje kolory

Drzewa i krzewy liściaste, gubiące liście na zimę, zanim się ich pozbędą fundują nam wspaniały spektakl ozdobiony feerią kolorów. Wg mnie najładniej przebarwiają się takie krzewy i drzewa jak: winobluszcz trójklapowy i pięciolistkowy, berberysy, klony, dąb czerwony oraz ambrowiec amerykański. Co ciekawe część liściastych roślin zimozielonych również przebarwia się późną jesienią. Dobrym przykładem może być berberys Julianae, który jednak zimą wraca do swojego ciemnozielonego koloru. Dziś pokażę Państwu krzewy, które pozostają kolorowe praktycznie aż do wiosny.

Zaczniemy od trzmieliny Canadale Gold. To piękna odmiana trzmieliny pnącej. ma duże i lekko owalne liście. W miejscach nasłonecznionych wspaniale wybarwia się na złoto i zielono. Jesienią zmienia barwy co widać na poniższym zdjęciu.

Kiścień wawrzynowy Rainbow, ja mówi sama nazwa ma liście wielokolorowe, których barwa może kojarzyć się z tęczą. Zima te barwy się zmieniają.

Kolejną rośliną, której listki zmieniają kolory jest golteria rozesłana. Niektóre liście robią się purpurowe lub brązowe. Zmiany te, podobnie jak u innych roślin zależą od ilości dostępnego światła słonecznego.

Ciekawe zimowe barwy przybrała azalia japońska Schneeperle. Ta odmiana jest półzimozielona. W duże mrozy gubi część listków. Na wiosnę na ich miejsce szybko wyrastają nowe.

A to już bluszcz pospolity. Więcej o jesienno - zimowej kondycji bluszczy pospolitych w moim ogrodzie przeczytają Państwo tutaj: http://zimozielonyogrod.blogspot.com/2013/11/bluszcze-w-moim-ogrodzie-bluszcz_29.html

O bluszczach kolchidzkich oraz kanaryjskich piszę w innych postach opublikowanych na moim blogu w listopadzie bieżącego roku (ale nie tylko). Zapraszam do lektury!

Mahonie należą do jednych z najpopularniejszych w Polsce liściastych roślin zimozielonych. Można je spotkać w wielu ogrodach. Dorosłe krzewy mahonii ostrolistnej niejednokrotnie osiągają wysokość ponad 2 metrów! One również zmieniają barwy sowich liści.

Tak wygląda mahonia repens.

Poniżej mahonia orzecholistna.

Natomiast mahonii ostrolistnej poświęcę oddzielny post i tam napiszę m.in. o jej przebarwiających się liściach.

Inny kłujący krzew, który zmienia barwę liści to ostrokrzew Meserveae Blue Prince oraz Blue Princess (odmiany męska i żeńska). 

Delikatnie przebarwia się juka gloriosa Variegata. To dosyć wymagająca roślina. Nie do końca wytrzymuje duże spadki temperatur i gdy jest poniżej -15 stopni trzeba ją okryć agrowłókniną. Jeśli chodzi o przebarwienia to proszę zwrócić uwagę na obrzeża liści. Zmieniają barwę na czerwoną.

Innym przebarwiającym się "wrażliwcem" jest głogownik davidiana. Młode osobniki, takie jak mój są dosyć wrażliwe na mróz i w naszych warunkach klimatycznych powinny być na zimę osłaniane np. agrowłókniną. Szkodzi im również zimowa susza oraz mroźne i wysuszające wiatry. Starsze rośliny powinny wytrzymać bez okrycia spadki temperatur do -23 stopni C. 

Równie wrażliwy jest bluszcz kolchidzki dentata variegata. O dziwo ostatnią zimę przeżył bez żadnych większych uszkodzeń mimo tego, że nie był niczym osłonięty, a spora część pnącza wystawała ponad śnieg.

Na jego liściach również możemy zauważyć początki zmiany barw.

Ostatnia prezentowana dziś roślina to trzmielina Emerald'n Gold, szczepiona na pniu. Ona też powoli zaczyna zmieniać swoje barwy. przy większych spadkach temperatur część listków zrobi się brunatno - czerwona.

Serdecznie zapraszam do codziennej lektury bloga oraz do zapisywania się do grona obserwatorów. Można to zrobić poprzez konto Google, Twitter lub Yahoo. Wystarczy kliknąć "Dołącz się do tej witryny". przycisk znajduje się w lewej kolumnie pod moim opisem. Jeszcze raz serdecznie zapraszam!

9 grudnia w ogrodzie - porównanie lat 2012 i 2013

Ubiegłoroczny grudzień przyniósł nam prawdziwą zimę. Praktycznie od samego początku miesiąca było mroźno i śnieżnie. Nocami temperatura spadała do poziomu nawet poniżej -10 stopni C. 09 grudnia w centrum Polski mieliśmy już regularną zimę. Leżał śnieg, a temperatura nawet w ciągu dnia nie była wyższa niż -5 stopni C.

Część liściastych roślin zimozielonych wypuściła większość wody z liści, po to aby uchronić się przed przemarznięciem oraz przed nadmiernym wysuszeniem. Robią tak np. różaneczniki oraz aukuby japońskie. W mniejszym stopniu podobnie zachowują się laurowiśnie. Zwierzęta mieszkające w okolicy znalazły u mnie bogate źródło różnych pokarmów. Poniżej widać wiewiórkę i sójkę.

Mróz sprowadziła wyżowa, słoneczna pogoda.

W tym roku jest troszkę inaczej. Po orkanie Ksawerym temperatura w okolicach Warszawy spadła. Spadł również śnieg. Wczoraj na szczęście zaczął topnieć i dziś nie ma już po nim śladu. Temperatura w ciągu dnia doszła do +5 stopni C.

Ponownie możemy cieszyć się zielenią trawnika. Co ciekawe, na poniższym zdjęciu doskonale widać jak bardzo przez rok urosły aukuby, bukszpany oraz różaneczniki katawbijskie.

Gdyby nie resztki śniegu między trzmielinami oraz brak kwiatów w doniczkach na schodach moznaby pomyśleć, że mamy wiosnę lub lato. Rosnące ty trzmieliny nie przebarwiają się na zimę. Utrzymują żywe kolory przez cały okres chłodów.

Na oczku wodnym są jeszcze resztki lodu, ale padający w nocy deszcz rozpuścił większość cienkiej jeszcze warstwy zamarzniętej wody.

Jak już kilkakrotnie pisałem, zima to pora kiedy najładniej prezentują się liściaste rośliny zimozielone. Tak dziś w ciągu dnia wyglądał kącik różanecznikowy. Ponieważ rosną w nim również inne rośliny, pochodzące głównie z Japonii, od dłuższego czasu zastanawiam się czy nie zmienić jego nazwy na "japoński".

A już jutro zapraszam Państwa na przegląd roślin zimozielonych, które w zimie zmieniają barwy swoich liści.

Zimozielony ogród - nowy domownik

Na ogół piszę o roślinach, ogrodach botanicznych, parkach, oczywiście o moim ogrodzie, czasami też o aurze panującej za oknami. Dziś zupełnie odmienny temat. Napiszę o nowym domowniku, który pojawił się w moim domu dokładnie 2 tygodnie temu. Ale od początku...

W październiku na kompostowniku u moich rodziców zaczął buszować malutki kociak. Biedaczek był sam. Nie wiadomo czy jego kocia mama go porzuciła, czy może on jej gdzieś zginął. Może ktoś go wyrzucił z samochodu, albo kocicę ktoś lub coś zabiło. W każdym razie maluszek był strasznie zdziczały. Bał się ludzi i na widok człowieka uciekał gdzie pieprz rośnie. Mój tata postanowił go dokarmiać. Po pewnym czasie kociak przyzwyczaił się do niego, a ponieważ zaczęło robić się zimno ojciec skonstruował mu ze styropianu cieplutki domek, w którym mógł sobie kotek spać. Do domu nie chciał wejść, tym bardziej, że u rodziców jest jamniczka. Pomimo tego, że się zakolegowali to jednak pies nie chciał wpuścić kotka dalej niż do przedpokoju. Często obserwowałem to czarno - brązowe maleństwo przez okno, jak buszowało po ogrodzie rodziców. Było mi go strasznie szkoda i postanowiłem go "zsocjalizować" i zabrać do domu.

Początki były trudne. Kociak był zdziczały i cały czas bał się ludzi. Proces przyzwyczajania kota do mnie rozpocząłem od przeniesienia jego budki oraz miski na moje schody wejściowe do domu. Zacząłem go dokarmiać. Początkowo uciekał, ale jak skonstruowałem mu najprostszą zabawkę dla kota, czyli papier na nitce, zaczął się ze mną bawić.

Po zaledwie kilku dniach kotek dał mi się wziąć na ręce. Postanowiłem, że zanim zabiorę go do domu to go odrobaczę i usunę ewentualne robale, które mogły żyć na jego skórze. Zrobiłem to w ciągu 3 dni. Kot wciąż niepewnie wchodził za swoją zabawką do przedpokoju, ale niestety szybko uciekał. Nie czuł się pewnie w mieszkaniu!

W sobotę 23 listopada kotek po raz pierwszy był przez dłuższy czas w moim mieszkaniu. Biegał po nim, wszystko wąchał i zaglądał w każdy kąt. Dodam, że już w sobotę kupiłem mu kuwetę i żwirek i postawiłem ją w toalecie.

No i w niedzielę 24 listopada stało się! Po powrocie z kina, a było to tuż po 17.00 zabrałem kotka znów do domu. Nie wiedziałem wtedy jeszcze, że zostanie na noc. Pierwsze kroki skierowałem (z nim na rękach) do toalety. Wsadziłem go do kuwety i pokazałem mu żwirek oraz pogrzebałem w nim ręką. Kot później znów biegał po domu. Skakał na kanapę i bawił się papierem na nitce. Potem ku mojemu zdziwieniu pomaszerował do toalety (drzwi zostawiłem lekko uchylone) i po raz pierwszy się do niej załatwił! Na szczęście tak mu zostało do tej pory. Potem poszło jak po sznurku... Przyniosłem do domu jego miseczkę i talerzyk i postanowiłem, ze zostanie na noc. Rano wstałem z duszą na ramieniu, na szczęście kotek nic nie napsocił. Jedyne co zdziałał to uzupełnienie kuwety. Ale to było akurat na duży plus dla kota... no i dla mnie oczywiście.

Po dwóch dniach przyjechały drapak, transporter i legowisko. Dyzio, bo tak został nazwany, czasami z niego korzysta, ale chętniej leży sobie tutaj:

Kot się totalnie udomowił, i to wciągu kilku dni! Lubi wątróbkę drobiową i surowe mięsko lub rybkę. Je suchą karmę oraz pokarm dla kociąt z saszetek. Pije mleko, od wczoraj również takie specjalne, z obniżoną zawartością laktozy. Bawi się na drapaku, skacze po kanapie i po łóżku. Póki co jedyną rzeczą, którą zrobił źle było dwukrotne wygrzebanie, a finalnie pogryzienie liści dwóch małych dracen. Dobiera się też do zamiokulkasa.

Jaki jest związek Dyzia z Zimozielonym ogrodem? Ano taki, że zanim zamieszkał w domu to hasał po trawniku i załatwiał się w kąciku różanecznikowym.

Teraz ma ciepło, załatwia się do kuwety no i ma całodobową opiekę. W moje imieniny Dyzio został zaszczepiony. Mimo tego, że po raz pierwszy był w transporterze i po raz pierwszy jechał samochodem, Dyzio bardzo dzielnie zniósł podróż do weterynarza oraz samo szczepienie.

I tak dom w Zimozielonym ogrodzie zyskał nowego domownika!